ΚΠΕΕ ΚΠΕΕ
Οργάνωση των εξουσιών & αναθεώρηση του Συντάγματος: 20 σημεία για διάλογο


Κείμενα

Εκπαίδευση, κατάρτιση και ανταγωνιστικότητα (21-3-2007)

Της Μαριέττας Γιαννάκου
Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Το παρόν κείμενο αποτελεί ομιλία της Υπουργού στην εκδήλωση του ΚΠΕΕ τίτλο «Για έναν ισχυρό και συνεκτικό κοινωνικό ιστό».


Ομιλία κας Μαριέττας Γιαννάκου, Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην Ημερίδα του ΚΠΕΕ με θέμα
«Για έναν ισχυρό και συνεκτικό κοινωνικό ιστό»,
στο πλαίσιο του Προγράμματος «Ελλάδα 2020»
Αθήνα, 20 Μαρτίου 2007


Θέλω να ευχαριστήσω το ΚΠΕΕ για τη σημερινή πρόσκληση, του οποίου άλλωστε τη δράση γνωρίζουμε για πάνω από 30 χρόνια.

Οι άξονες που θέσατε κύριε πρόεδρε, προκειμένου να εξεταστούν ενόψει πολύ μεγάλων μεταβολών αλλά και εξελίξεων και στην Ευρώπη και στον Παγκόσμιο χώρο είναι πραγματικά ενδιαφέροντες, γιατί έχουν σχέση με το κοινωνικό αποτέλεσμα. Φυσικά, οι πολιτικές που διαμορφώνονται κάθε φορά, ιδιαίτερα στο χώρο της Ευρωπαϊκή Ένωσης, δεν είναι πολιτικές που ρυθμίζουν μόνο το αύριο. Έχουν γενικότερα μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. Ωστόσο, αν λάβουμε υπόψη μας το χώρο της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια, έχουν διαμορφωθεί πολιτικές που καθορίστηκαν από τη διαδικασία της Λισσαβόνας και τις κατευθυντήριες γραμμές. Ακόμα και από άλλους επιμέρους τομείς, αλλά πολύ σημαντικούς, όπως ο Ευρωπαϊκός χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης, δηλαδή η διαδικασία της Μπολόνια και γενικότερα η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα στις συμφωνίες του Παγκοσμίου Εμπορίου, αλλά και τις διεθνείς συμφωνίες, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική παγκοσμιοποίηση αλλά και την Παγκοσμιότητα γενικότερα, μας οδηγούν σε πολύ συγκεκριμένα συμπεράσματα, αφού προηγουμένως λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη – μέλη έχουν θέσει ως όρο να κρατηθεί ένα σοβαρό κοινωνικό μοντέλο.

Ταυτόχρονα να υπάρξει ανταγωνιστικότητα σε σχέση με άλλες χώρες που διαθέτουν υψηλά επίπεδα, παραδείγματος χάρη, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ιαπωνία και τώρα εσχάτως η Κίνα.

Υπόψη ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μπροστά σε νέες προκλήσεις. Μια από τις προκλήσεις αυτές είναι το περίφημο ζήτημα της μετανάστευσης. Για το οποίο άλλωστε θα γίνει σχόλιο και αργότερα από τον Υφυπουργό κ. Νάκο.

Ποιο ρόλο παίζει εδώ η εκπαίδευση και η κατάρτιση; Και τι σχέση έχει με αυτό που ευρύτερα εμείς εννοούμε ως Παιδεία; Καταρχήν, η σύνδεση της ανάπτυξης, της ανταγωνιστικότητας, της εκπαίδευσης και της απασχόλησης, είναι βέβαιο πως είναι άμεση. Από ορισμένους κύκλους βέβαια αυτό δεν γίνεται αποδεκτό. Σημειώνω, παραδείγματος χάρη, ότι στο χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης στο παρελθόν ακούγονταν πολλές φορές πως δεν έχει σχέση η ανώτατη εκπαίδευση με την εργασία ή με την αγορά εργασίας.

Σημειώνω ότι με ένταση το τελευταίο διάστημα οι φοιτητές που κάνουν καταλήψεις στα Πανεπιστήμια έρχονται στο δια ταύτα. Στην απασχόληση, στη δουλειά, σε αντίστοιχη ποιότητα με τις σπουδές που κάνουν.

Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει ότι, παρά το γεγονός ότι η εκπαίδευση έχει τη δική της αυταξία, είτε ως συμβατική εκπαίδευση, είτε ως άτυπη εκπαίδευση, είτε ως δια βίου μάθηση, είτε ως υψηλού επιστημονικού επιπέδου εκπαίδευση, πρέπει να έχει αντίκρισμα στην ευημερία.

Άρα το πρώτο που μπορεί να συναγάγει κανείς, είναι πως ό,τι κι αν κάνουμε πρέπει να έχει κοινωνική αποτελεσματικότητα. Πρέπει να στοχεύει στην ευημερία των πολιτών, πρέπει να στοχεύει στην δυνατότητα του, να προσφέρει μεγαλύτερη επιβίωση, καλύτερης ποιότητας επιβίωση, καλύτερη ζωή. Οι πολίτες μιας χώρας, από όπου κι αν προέρχονται στο χώρο της ευρωπαϊκής ένωσης, να μπορούν να απολαμβάνουν ορισμένων πλεονεκτημάτων.

Φέτος στις 25 Μαρτίου κλείνουν 50 χρόνια από την ημέρα που υπεγράφη στην Ρώμη η δημιουργία της ευρωπαϊκής οικονομικής κοινότητας. Και που έδωσε την ευκαιρία να υπάρξουν 50 χρόνια ευημερίας στην Ευρώπη που θεωρούνται από τους περισσότερους ως αυτονόητα και δεδομένα. Χωρίς να είναι στην πραγματικότητα. Και ανατρέχω στην αρχή για να σημειώσω ότι καθόλου αυτονόητο δεν ήταν ότι οι πρώην εχθροί θα μπορούσαν να θέσουν σε κοινή αρχή τις πολιτικές τους από τις πρώτες ύλες του πολέμου μέχρι οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές, έτσι όπως κατέληξε σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση. Καθόλου αυτονόητη δεν ήταν η ευημερία που απολαύσαμε και καθόλου αυτονόητο δεν είναι ότι μπορεί ένα υπερεθνικός οργανισμός όπως η Ευρώπη να μας λύσει όλα τα προβλήματα. Ξεκινώ από εκεί γιατί η κοινωνική πολιτική στο αποτέλεσμά της δεν είναι αρμοδιότητα της ευρωπαϊκής ένωσης. Ωστόσο με τα χρόνια υπάρχει συντονισμός όλων των πολιτικών και κοινή συναντίληψη. Μια που η Ευρώπη είναι μια πολύ ισχυρή οικονομική και εμπορική δύναμη η οποία στοχεύει στο να γίνει ακόμα και μια πολιτική ισχυρή δύναμη.

... Ευρώπης παραδείγματός χάρη στο χώρο της εργασίας και πως απαντούμε στη διαρθρωτική ανεργία. Εδώ και 12 χρόνια έχουν δημιουργηθεί περίπου 12 εκ. νέων θέσεων εργασίας και μόνο κατά 3 εκ. έχει μειωθεί η ανεργία. Αυτό τι σημαίνει; Ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός νέων που δεν έχουν αντίστοιχη εκπαίδευση με τις εξελίξεις τεχνολογικές και άλλες της εποχής μας και δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Υπάρχουν υψηλού επιπέδου θέσεις εργασίας όπου δεν μπορούν να βρεθούν οι άνθρωποι που θα τις καταλάβουν. Αυτό δημιουργεί ένα μεγάλο χάσμα. Δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στις πολιτικές τις παραδοσιακές που ως τώρα μάθαμε, που ως τώρα κάναμε. Δημιουργεί, παραδείγματος χάρη, σοβαρότατα προβλήματα στον τρόπο που είχαμε αντιληφθεί στο παρελθόν για την εκτέλεση του προϋπολογισμού του κοινωνικού ταμείου. Και στο τρόπο που το χρησιμοποιήσαμε – το λέω αυτό γιατί έχουμε κοινές πολιτικές με το Υπ. Εργασίας – σε σχέση με αυτά που μάθαμε και με βάση αυτά που συμβαίνουν σήμερα. Η κοινωνία της γνώσης και της πληροφορίας έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλες προκλήσεις, αλλά και ιδιαίτερες δυσκολίες. Τα πράγματα πια πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Παραδείγματος χάρη, Δημόσια διακυβέρνηση και διαφάνεια, η οποία δεν ήταν δεδομένη πριν από πάρα πολλά χρόνια. Μπορούσε, παραδείγματος χάρη, ένας υπουργός να πάει σε μια περιοχή και να πει εδώ θα γίνει το τάδε ίδρυμα. Σήμερα για να μπορεί να γίνει αυτό που λέει ένας υπουργός ότι μπορεί να γίνει το τάδε ίδρυμα πρέπει να υπάρχει περιβαλλοντική μελέτη, συνεννόηση με τους φορείς της περιοχής, μελέτη ως προς το πως θα ανταποκριθεί σε διάφορα ζητήματα και προβλήματα. Αν πρόκειται για ευρωπαϊκό πρόγραμμα να γίνει δημόσιος διεθνής διαγωνισμός. Να παρέμβει ένα πλήθος αρχών για να πούμε ότι αυτό είναι σωστό. Η δημόσια διακυβέρνηση και η δημοσιότητα όλων των πράξεων και ενεργειών έχει αλλάξει τα πράγματα. Από την άλλη πλευρά η εκπαίδευση και η κατάρτιση έχει μείνει αρκετά πίσω. Για πάρα πολλά χρόνια οι κοινωνικοί εταίροι που με βάση και τις αρχές στο χώρο της ευρωπαϊκής ένωσης του κοινωνικού ταμείου που ήθελε να βοηθήσει την ανεργία των νέων από 20 μέχρι 25 ετών, είχαν συγκεκριμένες προβλέψεις για το ποιος θα είναι ο χώρος εργασίας όπου θα μπορούσε κάνεις να αναπτυχθεί να βρει κάποιος δουλειά. Σήμερα αυτό δεν ισχύει. Υπάρχει ένα πλήθος υπηρεσιών, πρέπει να υπάρχει ένα πλήθος συνεργασιών. Να υπάρξουν παραδείγματος χάρη τα περιγράμματα της εργασίας και η επίσημη εργασία που αυτή τη στιγμή πραγματοποιούνται από τα δύο υπουργεία εργασίας και παιδείας και από την άλλη πλευρά να ενσωματωθούν όλα τα νέα δεδομένα. Μόνο η ίδια η ταχύτητα της πληροφορίας με την ευρυζωνικότητα διαφοροποιεί τελείως τα πράγματα. Η ίδια η κοινωνία της πληροφορία που αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση και ταυτόχρονα αποτελεί το καλύτερο για τους φτωχούς, για αυτούς που δεν είχαν πριν πληροφόρηση και καμία δύναμη, είναι ένα ισχυρός παράγων για τις τρίτες χώρες είναι ταυτόχρονα ισχυρός παράγων και για τις δικές μας χώρες. Το ερώτημα είναι: χάνεται ότι παραδοσιακό; Μπαίνουμε σε ένα χώρο που θα εκπαιδεύουμε εξ αποστάσεως, θα έχουμε τη κοινωνία της πληροφορίας και όποιος έχει στον ταχύτερο χρόνο την πληροφορία ή και τη γνώση μόνο αυτός θα είναι ισχυρός; Πως μπορούμε στη σημερινή εποχή να μην προσδώσουμε κανένα ταξικό χαρακτήρα όπως ορισμένοι επιδιώκουν στην ανάπτυξη αυτή που έχει σχέση με την εκπαίδευση και να δώσουμε ίσιες ευκαιρίες. Πρώτα από όλα τα μέσα που διαθέτουμε για την εκπαίδευση, είτε είναι δια βίου, είτε είναι εκπαίδευση από απόσταση και τα λοιπά μας δίνουν την ευκαιρία να πλησιάσουμε όλους τους ανθρώπους να ενσωματώσουμε τους πάντες. Επομένως ο πρώτος στόχος είναι η συμμετοχή όλων στις διαδικασίες εκπαίδευσης ας πούμε των πολιτών αυτής της χώρας σε όποια ομάδα κοινωνική κι αν ανήκουν και σε όποια εθνικότητα κι αν ανήκουν εφόσον αποτελούν κατοίκους αυτής της χώρας. Κι αυτό το Υπ. Παιδείας το κάνει. Ακόμα κι αν οι γονείς βρίσκονται παράνομα στη χώρα ή κι αν βρίσκονται κάτω απο οποιαδήποτε συνθήκες. Θέλω να πω πως μέχρι ηλικίας 18 ετών όλα τα παιδιά πρέπει να είναι στα σχολεία ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλο status. Κι αυτή είναι η επιδίωξη να αντιμετωπισθεί η σχολική διαρροή. Κι όπως αναφέρει και το τελευταίο έγγραφο της ευρωπαϊκής επιτροπής, ανακοίνωση της ευρωπαϊκής επιτροπής του Σεπτεμβρίου του 2006, αυτό που έχει τεράστια σημασία είναι η έμφαση στη προσχολική αγωγή που αποτελεί και τη πρώτη ενσωμάτωση στο κοινωνικό σύνολο. Από τη περσινή χρονιά ένας χρόνος προσχολικής αγωγής είναι για πρώτη φορά υποχρεωτικός στη χώρα μας, ο ένας χρόνος νηπιαγωγείου. Προχωρώντας στη τυπική εκπαίδευση δεν πρέπει να αμελούμε καθόλου το μάτι που πρέπει να στρέφεται όχι τόσο προς το χώρο εργασίας αλλά την κοινωνική ανάπτυξη και τα δρώμενα. Μέχρι πρότινος αν τελείωνε κανείς στη χώρα μας την υποχρεωτική εκπαίδευση μπορούσε να είναι στο Πανεπιστήμιο ακόμα κι αν πρακτικά είχε πάρει μηδέν στις εξετάσεις. Αυτό το σύστημα άλλαξε δεν υπάρχει πια μόνο κάτι τέτοιο, δύνονται κι άλλες ευκαιρίες. Δημιουργήσαμε τα επαγγελματικά λύκεια και τις επαγγελματικές σχολές των οποίων το απολυτήριο μαζί με την εξειδίκευση θα έχει την ίδια εγκυρότητα με εκείνη του ενιαίου λυκείου. Καθώς και θα έχει την ευκαιρία να έχουν πρόσβαση οπουδήποτε στο Πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα θέσαμε το πλαφόν 10 ως όριο στοιχειώδους επάρκειας όχι για να μπεις στο πανεπιστήμιο, για να αποδείξεις ότι μπορείς να τελειώσεις. Μια που το προφίλ όσων έμπαιναν με πολύ χαμηλή βαθμολογία πολύ κάτω από το 10 ήταν ότι ούτε το 5% δεν τέλειωνε τις σπουδές του. Υπάρχει ένα βασικό ερώτημα στο χώρο της εκπαίδευσης γιατί είμαστε μια χώρα που οι οικογένειες επενδύουν πολλά στην εκπαίδευση και την Παιδεία, αυτό το ακούει κανείς αν συζητήσει με τους πρέσβεις όλων των χωρών της ευρωπαϊκής ένωσης. Επενδύει πολλά και από το μυαλό και από τη καρδιά της, τα χρήματά της για να δει τα παιδιά να παίρνουν όλο και περισσότερες γνώσεις. Στοχεύοντας σε ένα καλύτερο κοινωνικό χώρο, σε καλύτερη εργασία και ταυτόχρονα σε κοινωνική ανάδειξη. Είναι σήμερα η εκπαίδευση και η παιδεία με το τυπικό ή άτυπο σύστημά της μηχανισμός αναδιανομής του εισοδήματος; Όπως ήταν σε κάποιο βαθμό σε προηγούμενα χρόνια; Θα έλεγα όχι. Πηγαίνει προς το όχι. Κι αυτή ακριβώς είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης. Είναι αντίστοιχη με αυτή της Ευρώπης, θέλουμε να κρατήσουμε πάση θυσία το κοινωνικό μοντέλο και να είμαστε ανταγωνιστικοί. Όποιος θεωρήσει ότι αυτά τα δύο έρχονται σε απόλυτη σύγκρουση μεταξύ τους δεν έχει μπει στο βάθος και στην ουσία της υπόθεσης. Μπορούν να μην είναι καθόλου αντίθετα μεταξύ τους. Πρέπει λοιπόν να βρούμε τρόπους να ανοίξουμε τους ορίζοντες να δώσουμε ευκαιρίες μέσω της εκπαίδευσης και κατάρτισης στους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Αναπτύσσοντας πρώτον τη δια βίου μάθηση. Η δια βίου μάθηση αναπτύχθηκε κατά 1.700% μέσα στη τελευταία 3ετία. Αναπτύχθηκε από τους χώρους που συνδέονται με την συμβατική εκπαίδευση μέχρι παραδείγματός χάρη τους χώρους των φυλακών. Αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλη υπόθεση. Λαμβάνοντας υπόψη ότι κάποια στιγμή θα έχουν όλοι ένα είδος ντοσιέ όπου θα περιγράφονται όλα όσα έχουν κάνει και όλα όσα έχουν μάθει και ταυτόχρονα αυτό θα αποτελεί διαβατήριο για την κινητικότητα μέσα στην Ευρώπη, αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Ταυτόχρονα στο χώρο της Ανώτατης εκπαίδευσης έγιναν οι παρεμβάσεις για τη δημιουργία ινστιτούτων δια βίου μάθησης στην ανώτατη εκπαίδευση. Ο νόμος πλαίσιο ο οποίος άλλαξε για να ανταποκρινόμαστε στα standards όλων των καλών πανεπιστημίων της Ευρώπης και των διεθνών δομών. Η ποιότητα στην εκπαίδευση και αξιολόγηση που έχει ήδη αρχίσει και έπονται παρεμβάσεις για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα. Αυτή είναι μια συνολική παρέμβαση στην ανώτατη εκπαίδευση και βέβαια είναι λάθος εκείνο που θεωρούν ότι πρέπει κανείς να αρχίσει μια πλήρη μεταρρύθμιση από τον νηπιαγωγείο. Ακριβώς γιατί το μήνυμα είναι η εκπαίδευση των εκπαιδευτών. Σημασία έχει να δημιουργήσουμε άλλο πεδίο για τους εκπαιδευτές, ενώ ταυτόχρονα θα παρεμβαίνουμε σε όλα τα επίπεδα. Γύρω όμως από το χώρο της τυπικής μάθησης όπως είπα πριν κινείται ένα πλήθος δομών. Άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως η Βρετανία δίνουν έμφαση στην άτυπη μάθηση. Το ίδιο συμβαίνει και με το Σκανδιναβικό μοντέλο. Εδώ δεν έχουμε ακόμα πιστοποιήσει κατά κάποιο τρόπο αυτή την άτυπη μάθηση. Όμως πρέπει να πούμε ότι σε άλλες χώρες που προχωρούν με μεγάλη ταχύτητα, βλέπει κανείς με έκπληξή του πολλά πανεπιστημιακά πτυχία και μεταπτυχιακά να μην μπορούν να ανταποκριθούν στο δια ταύτα συγκεκριμένων εργασιών υψηλού επιπέδου. Κι εκεί να λαμβάνονται υπόψη δομές όπως είναι η άτυπη μάθηση. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι «θα κάνουμε κι εμείς ότι κάνουν οι άλλοι; Επειδή έχουη φτιάξει κάποιο μοντέλο το οποίο θεωρείται πετυχημένο; Μήπως είναι καλύτερο να μείνουμε στα δικά μας με την εσωστρέφεια που μας χαρακτηρίζει; Εγώ θα καταλήξω λέγοντάς σας το εξής: Αυτό μάλλον που είπα στην αρχή. Ότι αυτό που στο τέλος λένε οι φοιτητές στις καταλήψεις τώρα είναι: θέλουμε επαγγελματικό μέλλον και καλή δουλειά. Αλλά επαγγελματικό μέλλον και καλή δουλειά χωρίς ποιότητα στην εκπαίδευση και συνεκτική εκπαίδευση, ευκαιρίες για τη δια βίου μάθηση, ευκαιρίες στους επαγγελματίες για να γίνουν καλύτεροι στη δουλειά τους, με τη κινητικότητα που υπάρχει σήμερα, δεν θα έχει αποτέλεσμα. Είναι λοιπόν απόλυτη ανάγκη να προσπαθήσουμε και να δουλέψουμε περισσότερο. Ως χώρα, με τα πλεονεκτήματα που έχουμε και είναι πάρα πολλά, όχι μόνο γιατί η οικονομική ανάπτυξη πηγαίνει σήμερα καλύτερα, όχι μόνο γιατί είμαστε μια μικρή χώρα με τεράστιες εσωτερικές τριβές φτάσαμε σήμερα να είμαστε μέλη όλων των διεθνών οργανισμών, να γινόμαστε μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, να έχουμε φωνή που ακούγεται. Αυτά δεν έγιναν τυχαία, παρά τις εσωτερικές συγκρούσεις, επαναλαμβάνω. Ως χώρα λοιπόν έχουμε τεράστια πλεονεκτήματα εάν και εφόσον επενδύσουμε με το καλύτερο τρόπο στην εκπαίδευση που στοχεύει βέβαια στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας ως παιδεία, αλλά στην εκπαίδευση που έχει σχέση με αυτά που μπορούμε να κάνουμε. Κι αυτά που μπορούμε να κάνουμε είναι πράγματα που έχουνε σχέση με τη κοινωνία της γνώσης. Έχουν σχέση με τις υπηρεσίες που προσφέρουμε, έχουν με την αριστεία, με τη δυνατότητα μας να επιδιώξουμε, όπως όλη η Ευρώπη κάνει, την επιστροφή εγκεφάλων από άλλες χώρες στο χώρο της Ευρώπης. Να ακολουθήσουμε δηλαδή, αυτή την οριζόντια πολιτική που νομίζω μας καλύπτει αυτή τη στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση που είναι η αριστεία, η ανάδειξη του πολιτισμού, η πολυγλωσσία, η εντατικοποίηση των προσπαθειών προς την κατεύθυνση μιας πιο σοβαρής επιστημονικής προσέγγισης διαφόρων ζητημάτων, ώστε να μπορέσουμε ταυτόχρονα να κρατήσουμε το μοντέλο κοινωνικής αλληλεγγύης που θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα, έως ότου αποκατασταθεί αυτό που έχει προκύψει από τη διαρθρωτική ανεργία. Αυτές είναι πολιτικές που δεν έχουν αντίκρισμα αύριο το πρωί. Μπορεί να έχουν αντίκρισμα όταν η σημερινή κυβέρνηση δεν θα είναι πια εδώ. Δεν έχει όμως καμία απολύτως σημασία. Σημασία έχει ότι πρέπει να ακολουθούμε πολιτικές και στρατηγικές πειθούς, διαλόγου, δημόσιας διαβούλευσης και δημόσιας διακυβέρνηση ειδικώς στο ζήτημα αυτό. Κι ο διάλογος που πραγματοποιήθηκε επί δύο χρόνια με συμμετοχή των πάντων, με αντικρουόμενες απόψεις και με τελική κατάληξη, με τη στήριξη της κοινωνίας και όχι μόνο της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, το απέδειξε. Η διαφάνεια που προσπαθούμε να εφαρμόσουμε αλλά και να επιβάλουμε εκεί που δεν υπήρχε στα πλαίσια της δημόσια διακυβέρνησης, νομίζουμε ότι είναι το κλειδί αυτής της υπόθεσης. Προσπαθώντας λοιπόν για τον τυπικό χώρο της εκπαίδευσης, στηρίζοντας όλα τα προγράμματα κατάρτισης που έχουμε και μαζί με το Υπουργείο Εργασίας, αλλά και προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών, επιστημόνων, τα προγράμματα Da Vinci, το πρόγραμμα Έρασμος. Όλα τα οριζόντια προγράμματα που κάποτε αρνητικά τα έκριναν πάρα πολλοί χώροι ανώτατης εκπαίδευσης και σήμερα τα επιδιώκουν και αυτοί και οι φοιτητές. Αλλά χρησιμοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τα Ευρωπαϊκά κεφάλαια, των οποίων θα έχουμε τη τιμή να απολαύσουμε τα αποτελέσματα στην επόμενη φάση. Διότι το Υπ. Παιδείας πήρε το 14% του νέου Κοινοτικού Πλαισίου στήριξης, ενώ στο Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο είχε μόνο το 7%, συνυπολογίζοντας τα αντίστοιχα κεφάλαια του Υπ. Εργασίας και με βάση τις σοβαρές συνεννοήσεις και συμφωνίες που έχουμε κάνει μεταξύ μας, νομίζω ότι θα έχουμε συγκεκριμένα αποτελέσματα στο χώρο της εκπαίδευσης και κατάρτισης με αντίστοιχη πιστοποίηση και αντίστοιχη δυνατότητα δια βίου μάθησης, ώστε στα επόμενα χρόνια να είναι πολύ μεγαλύτερη η αποτελεσματικότητά μας και σίγουρα πολύ μεγαλύτερη από άλλων χωρών της ευρωπαϊκής ένωσης, για την ουσιαστική αντιμετώπιση της ανεργίας και όχι την επιμέρους αντιμετώπιση, μέσα από τη πλήρη απασχόληση όπως έχουμε δηλώσει κι αυτό είναι και το Κυβερνητικό πρόγραμμα «Πλήρες Απασχόληση το 2010» μέσα από τη πλήρη απασχόληση και τις νέες δυνατότητες που θα ανοιχτούν με βάση τις εξελίξεις της τεχνολογίας. Γι αυτό ακριβώς και στηρίξαμε στα σχολεία την ύπαρξη εκπαιδευμένων στους υπολογιστές όχι μόνο στις δεξιότητες αλλά το πως θα γίνονται τα μαθήματα. Εκπαιδεύσαμε 85.000 εκπαιδευτικούς, τώρα εκπαιδεύουμε 30.000 εκπαιδευτικούς σε δεξιότητες επιπλέον ώστε να μπορούν να κάνουν μάθημα μέσω των υπολογιστών δώσαμε στους αρίστους των Γυμνασίων υπολογιστές κι αυτή τη στιγμή ετοιμαζόμαστε για νέα προγράμματα για τους φοιτητές. Προσφέραμε με το Υπ. Ανάπτυξης το πρόγραμμα Δίοδος που δίνει φθηνό Internet και στους φοιτητές και στους πανεπιστημιακούς με ευρυζωνικότητα. Και θα στηρίξουμε κάθε πολιτική που δίνει νέες ευκαιρίες σε όλους. Βέβαια κύριες και κύριοι, πρέπει να πω ότι στη Δημοκρατία η ατομική ευθύνη είναι μεγάλη υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να μάθει αν δεν θέλει. Κανείς δεν μπορεί να μορφωθεί αν δεν θέλει. Και κανείς δεν μπορεί να γίνει καλός επαγγελματίας αν δεν θέλει να δουλέψει. Απευθυνόμαστε λοιπόν σε αυτούς που πραγματικά θέλουν και θεωρούμε ότι στο βαθμό που αυτή η πληροφόρηση και σωστή αντίληψη φτάνει σε όλους, όλοι θα θέλουν να συμμεριστούν μια τέτοια προοπτική ευημερίας, που ανεξάρτητα από τη σημερινή συγκυρία και τη σημερινή κυβέρνηση που τα προγραμματίζει, θα έχουν αντίκρισμα και στο μέλλον, επαναλαμβάνω, όταν δεν θα είμαστε εμείς εδώ. Και αυτό έχει σημασία. Να αναλαμβάνει κανείς πολιτικό κόστος, μακροπρόθεσμες πολιτικές και να μην σκέφτεται ότι κάθε τι που θα κάνει είναι μόνο για τις επόμενες εκλογές. Κι εγώ θέλω να πω ότι νομίζω ότι αυτή είναι η κεντρική επιτυχία αυτής της κυβέρνησης. Ότι δείχνει πάρα πολύ βαθιά στο μέλλον, κάτι που κατά βάθος πρέπει να ικανοποιεί όλες τις πολιτικές δυνάμεις γιατί και το κράτος έχει συνέχεια και η χώρα αυτή έχει συνέχεια.

Σας ευχαριστώ πολύ.






Αποστολή σελίδας με email   Εκτύπωση σελίδας

On Line Ψηφοφορία

think tanks
Πιστεύετε ότι τα "think tanks" πρέπει να ασχολούνται με ζητήματα ιδεολογίας ή εφηρμοσμένης πολιτικής;